EEN DAG UIT HET LEVEN VAN EEN KRAAMVERZORGENDE
15432
post-template-default,single,single-post,postid-15432,single-format-standard,bridge-core-2.2.5,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-21.2,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-6.2.0,vc_responsive

EEN DAG UIT HET LEVEN VAN EEN KRAAMVERZORGENDE

EEN DAG UIT HET LEVEN VAN EEN KRAAMVERZORGENDE

Pffff. Met een zucht trek ik de voordeur achter me dicht. 

Ik ben een goede kraamverzorgende, maar thuis juf zijn staat me minder. Toen half maart de scholen dicht gingen, was ik nog relaxed. Als goede moeder kon ik toch best een paar weken thuisonderwijs geven? Ik zag het helemaal voor me. Mijn kinderen samen aan de eetkamertafel, aandachtig gebogen over hun werk. En ik als baken van rust in het midden, klaar om iedere vraag geduldig te beantwoorden. 

Inmiddels weet ik beter. Dezelfde eetkamertafel is de hele dag één groot oorlogsgebied. De twee oudsten vechten met elkaar om iedere centimeter ruimte. Met koptelefoon op gaat dat vooral hard schreeuwend. Ik vrees elke digitale klassenmeeting. De opgewekte juffrouw vertelt graag dat de kinderen ook altijd hun ouders om hulp kunnen vragen. Ze moest eens weten hoe vaak ik de laatste weken zat te googelen op “persoonsvorm” en “onregelmatige breuken”. 

De jongste begint elke dag dapper aan zijn opdrachten. Maar elke dag legt hij na ongeveer 4 minuten met een diepe zucht zijn schrift opzij en vertelt mij op dramatische toon dat hij dit veel te “moeleg”  vindt. 

Maar vandaag ben ik gelukkig kraamverzorgende en mag ik werken. Ik ga fietsend op weg naar de ouders die vannacht hun eerste kindje hebben gekregen. Ik zie bij binnenkomst direct dat de jonge moeder wat verloren kijkt. Als ik haar vraag hoe ze zich voelt, zegt ze dat ze in deze vreemde tijden haar ouders en zusjes mist. Dat snap ik heel goed, door de Corona-crisis is kraambezoek overdag (nog) niet toegestaan. En dat valt niet mee als je je geluk met iedereen wilt delen.

Tegelijk doet de rust en stilte overdag ook goed en is er maximaal ruimte voor de pasgeborene en voor elkaar. 

Rond een uur of 4 hoor ik stemmen in de tuin van het gezin. Volwassenen en kinderen rollen een groot spandoek uit met daarop de woorden “welkom lieve Stijn, we komen je heel snel in het echt knuffelen”. Vol trots showen vader en moeder hun kleine ventje. Door het raam is de ontroering van de familie voelbaar. 

Met een hoofd vol gedachten fiets ik naar huis, terug naar mijn eigen hechte gezin.